o ile jednak monarchowie Francji, Portugalii, Polski i Sabaudii mieli co do zasady tylko po jednym protektorze, o tyle cesarzowi przysługiwało prawo wyznaczenia dwóch protektorów, a królowi hiszpańskiemu od trzech do sześciu. Wynikało to ze struktury władztwa tych monarchów. Cesarz wyznaczał z jednej strony protektora dziedzicznych ziem Habsburgów (Austrii), a z drugiej protektora Rzeszy Niemieckiej jako całości. Z kolei król Hiszpanii wyznaczał oddzielnych protektorów dla poszczególnych części składowych swojego imperium tj. Kastylii, Aragonii i Neapolu, a okresowo także dla Sycylii, Flandrii i PortugaliiPoncet, s. 163.. W praktyce jednak protektoraty te często były łączone w rękach mniejszej liczby kardynałówZob. Wodka, s. 84–92.. Protektoraty Austrii i Rzeszy Niemieckiej od 1682 roku były połączone faktyczną unią personalną. W przypadku Hiszpanii głównym przedstawicielem był zawsze protektor Kastylii, pozostali natomiast odgrywali mniejszą rolę i nawet nie zawsze byli wiernymi stronnikami monarchii hiszpańskiejPoncet, s. 163. W 1626 protektorem Aragonii i Portugalii został kardynał Francesco Barberini, bratanek papieża Urbana VIII, który był jednym z głównych architektów profrancuskiej polityki Stolicy Apostolskiej w tym okresie..