Pisarz grodzki (łac. scriba). – urzędnik wchodzący w skład personelu urzędu starościńskiego w Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim.
Pisarz, zaliczany do urzędników grodzkich; ., był jednym z kancelistów urzędu starościńskiego, wyżej od niego w ich hierarchii stali rejent grodzki, notariusz grodzki i (jeśli występował) vicenotariusz. Mimo to uznawany bywa za najważniejszego urzędnika kancelarii. Powoływał go starosta, przed którym składał przysięgę, jedynie na obszarze Wielkopolski prawo wyznaczania miał także burgrabia.. Od pisarza nie wymagano pochodzenia szlacheckiego, mógł być mieszczaninem. Zapewne była to pozostałość realiów XV stulecia, kiedy to mniejszość spośród szlachty biegle władała łaciną w piśmie.
Jego głównym obowiązkiem było dokonywanie wpisów do ksiąg grodzkich, był także jednym z pomocniczych urzędników sądu grodzkiego, umożliwiających jego funkcjonowanie.. W gestii pisarza leżało przygotowanie rozmaitych regestrów, redagowanie i wydawanie pozwów oraz wyroków, zapisywanie świadków w procesie oraz wydawanie im kopii rot przysiąg. Ponadto sporządzał wykazy kar, które zostały zasądzone, redagował i wysyłał pisma do innych sądów, jak również wszelkie poświadczenia sądu grodzkiego.