Podczas procesu odczytywał dokumenty, wydawał wszelkie wypisy stronom, wyznaczał także terminy stawienia się przed sądem i czuwał nad porządkiem wnoszonych spraw. Musiał wykonywać kwerendy w księgach, jeśli któraś ze stron w trakcie procesu odwołała się do zapisów w nich, spisywał także akty stron w sądzie (lub poza nim), jak również przyjmował od nich pieniądze wynoszone jako gwarancja wykonania zobowiązania.. Podaje się, że w niektórych regionach miał głos doradczy w obradach sądu grodzkiego, zaś gdzieniegdzie współuczestniczył w wydawaniu wyroków z tak zwanym głosem stanowczym. Na tych obszarach, gdzie nie istniały sądy bartne pisarz grodzki wchodził w skład sądu starosty, orzekającego w sprawach w obrębie jurysdykcji bartnej..
Chronologicznie był to pierwszy urząd w kancelarii, w ciągu XV wieku jedyny, który zapewniał jej funkcjonowanie. Nie miał wówczas charakteru stałego, lecz jedynie okresowy. Wzrost kompetencji sądów grodzkich w XVI stuleciu doprowadził do zwiększania ilości urzędników w kancelarii urzędu starościńskiego.. Pomocą pisarzowi służyli podpiskowie, prawdopodobnie na początku XVII wieku zaczęto powoływać regentów (regestrów) grodzkich. Mianowani przez pisarzy, przejęli zarządzanie kancelarią, z czasem pojawiły się i inne stanowiska do pomocy w pracach kancelaryjnych.