W przypadku czasowników nieprzechodnich (takich jak ire) nie występują żadne niejednoznaczności. Jednak kiedy jako infinitivus w skład konstrukcji ACI wchodzi czasownik przechodni, który sam wymaga dopełnienia w accusatiwie, istnieją wątpliwości, który accusativus jest dopełnieniem którego czasownika. Klasycznym przykładem jest wyrocznia, jakiej Pyrrusowi udzieliła Pytia na pytanie, czy jego zwycięstwo nad Rzymianami jest możliwe:
Aio te, Aeacida, Romanos vincere posse
Co może oznaczać potwierdzam, synu Ajasa, że możesz zwyciężyć Rzymian, ale równie dobrze potwierdzam, synu Ajasa, że Rzymianie mogą zwyciężyć ciebie (kolejność wyrazów, jak zwykle w przypadku łaciny, nie odgrywa żadnej roli). Obie interpretacje są równie uprawnione, w zależności od tego, co zostanie przyjęte za dopełnienie do aio, a co do vincere. Dla uniknięcia tej dwuznaczności stawia się infinitivus w stronie biernej, co pociąga za sobą odpowiednie przekształcenie dopełnienia tego czasownika:
Titum Marcum occidisse vidi – ktoś kogoś zabił, ale nie wiadomo, czy Marek Tytusa, czy Tytus Marka. Titum a Marco occisum esse vidi – Tytus został zabity przez Marka.