Erhard Schnepf, także jako Erhard Schnepff (ur. 1 listopada 1495 w Heilbronn, zm. 1 listopada 1558 w Jenie) – niemiecki teolog luterański i działacz reformacyjny.
Życiorys Erhard Schnepf studiował na Uniwersytetach w Erfurcie i w Heidelbergu, na tej drugiej uczelni również wykładał. Być może był świadkiem dysputy z udziałem Marcina Lutra, która miała miejsce w Heidelbergu 26 kwietnia 1518 roku. Kiedy Jan Oekolampad zrezygnował z urzędu kaznodziei w wirtemberskim Weinsbergu w 1520 roku, Schnepf objął po nim posadę. Ze względu na kazanie w duchu ewangelickim wygłoszone w 1522 roku został usunięty przez władze austriackie, które w okresie banicji księcia Ulryka Wirtemberskiego (1519–1534) zarządzały Wirtembergią. Pod opieką Dietricha von Gemmingen nauczał w Guttenbergu i Neckarmühlbach (obecnie należącego do Haßmersheim), a w 1523 roku w małym wolnym mieście Wimpfen. Uniknął powołania na kapelana zbuntowanych chłopów w 1525 roku dzięki małżeństwu z Margarethą Wurzelmann, córką burmistrza Wimpfen. Tegoż roku podpisał dzieło Syngramma Suevicum Johanna Brenza wymierzone w poglądy Oekolampada dotyczące sakramentu, a po roku – na wezwanie księcia Filipa von Nassau – wprowadzał reformację w Weilburgu. W 1527 roku landgraf Filip Wielkoduszny dał mu posadę na Uniwersytecie w Marburgu, którego rektorem był w 1532 i 1534 roku.