dopełnienie staje się podmiotem całego zdania; co za tym idzie, zmienia się przypadek z biernika (łac. accusativus) na mianownik (łac. nominativus); tak samo zmieniają przypadek wszelkie przydawki stojące z dopełnieniem w zgodzie co do przypadka; ewentualny podwójny accusativus przechodzi w podwójny nominativus.
Trudności początkującym może nastręczać już samo przejście czasownika deklaratywnego na stronę bierną, zwłaszcza, jeśli polski odpowiednik tego czasownika jest nieprzechodni. Dobrym przykładem jest czasownik "mówić", który w języku polskim nie ma w ogóle strony biernej, czyli jest nieprzechodni, natomiast jego łaciński odpowiednik dicere jest czasownikiem przechodnim i ma formy strony biernej. Formy te tłumaczy się na polski czasownikami bezosobowymi ze wskazaniem osoby w zdaniu podrzędnym:
dicor (dosł. jestem mówiony) = mówi się, że ja diceris (dosł. jesteś mówiony) = mówi się, że ty dicitur (dosł. jest mówiony) = mówi się, że on/ona/ono dicimur (dosł. jesteśmy mówieni) = mówi się, że my dicimini (dosł. jesteście mówieni) = mówi się, że wy dicuntur (dosł. są mówieni) = mówi się, że oni/one