dwa lata później pokryto go ołowiem. 1 stycznia 1761 uruchomiono zegar wieżowy. Od strony południowej dobudowano między innymi kaplicę monachijską z barokowym portalem. W 1775 w Tartu wybuchł groźny pożar, nie objął on jednak kościoła.

W latach 1820–1830 przebudowano gruntownie wnętrze kościoła na wzór antycznych świątyń i usunięto znaczną część figur. Przekształcenia miały swe źródło duchowe w panującym wówczas klasycyzmie. W 1836 niemiecki artysta Ludwig von Maydell podarował kościołowi swój obraz ołtarzowy. ryski architekt Wilhelm Bockslaff dokonał w latach 1899–1904 renowacji fasady kościoła.

W 1940 rozpoczęła się dla Estonii druga wojna światowa. W nocy z 25 na 26 sierpnia 1944 kościół został zniszczony na skutek pożaru wywołanego gwałtownymi walkami o Tartu pomiędzy Armią Czerwoną a Wehrmachtem i towarzyszącymi ich starciom bombardowaniami.

W 1952 zawaliła się północna ściana nawy środkowej. Podczas okupacji sowieckiej ruiny kościoła były wykorzystywane jako hala magazynowa.