Nie planował już doprowadzić do kompromisu, ale wyraźnie zarysować granicę pomiędzy luteranizmem a zwinglianizmem czy kalwinizmem; filipiści i inni odstępcy od czystego luteranizmu mieli być odrzuceni. Wygłosił sześć kazań na temat zaistniałego rozdarciaPełny tytuł: Sześć chrześcijańskich kazań o rozdarciu jakie miało miejsce w latach 1548–1573 oraz jak nie należy gorszyć prostego księdza i wiernych, aby się trzymali katechizmu., i w ciągu dwóch następnych lat opublikował je. Kopie zostały rozesłane do księcia Juliusza, Chemnitza, Chytraeusa i innych. Później przesłał nowy dokument w formie tez i antytez, zwany Zgodą szwabską, przyjęty przez wydział teologiczny z Tybingi i konsystorz Stuttgartu, do teologów z północnych Niemiec. Wprowadzono do niego zmiany, w wyniku których powstała Zgoda szwabsko-saksońska. Na konwencie w Torgawie połączono ten dokument z opracowaną przez Lucasa Osiandra i Balthasara Bidembacha Formułą maulbrońską, i 28 maja 1576 roku opublikowano Księgę z Torgawy. W marcu 1577 roku Andreä, Selnecker i Chemnitz spotkali się w klasztorze Bergen koło Magdeburga w celu ponownej rewizji dokumentu.