W 1960 otrzymał nagrodę im. Leona Schillera przyznawaną młodym reżyserom za wybitne osiągnięcia inscenizacyjne. W 1966 został laureatem Nagrody im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego za inscenizację Nie-Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego w Starym Teatrze w Krakowie i za reżyserię Przygody Pana Trapsa Friedricha Dürrenmatta w Teatrze Telewizji, a także Nagrody Krytyki Zachodnioniemieckiej za rok 1964 za wystawienie w Berlinie sztuk; Męczeństwo i śmierć Jean Paul Marata Petera Weissa i Pluskwa Włodzimierza Majakowskiego.
W 1965 rozpoczęła się jego wieloletnia współpraca ze Starym Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Tam też zrealizowane zostały jego najsłynniejsze inscenizacje. Do historii przeszła przede wszystkim wyjątkowo oryginalna inscenizacja Dziadów Joanna Targoń, Gazeta Wyborcza Kraków, 2003-02-15 [dostęp 2010-08-11]. Adama Mickiewicza, których premiera miała miejsce 18 lutego 1973. 30 maja 1974 odbyła się premiera Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego, ostatnia premiera sztuki reżyserowanej przez niego na scenie Starego Teatru. Spektakl powszechnie uznano za arcydzieło.