Podczas wojny francusko-pruskiej wstąpił jako ochotnik do oddziału Wolnych Strzelców Paryża i brał udział w kontrnatarciu na Bourges. Za męstwo został odznaczony francuskim medalem wojskowym. Gdy podczas Komuny Paryskiej był asystentem w szpitalu Lariboissière na Montmartrze, 23 maja 1871 w jego obecności zmarł generał Jarosław Dąbrowski, naczelny wódz wojsk Komuny, wcześniej ranny na barykadzie przy ul. Myrha w czasie obrony 19. i 20. dzielnicy Paryża. Poza szpitalem Lariboissière odbywał praktykę także w szpitalach Sainte-Eugénie oraz Saint-Louis. Studia medyczne ukończył w 1875. Kariera zawodowa Po ukończeniu studiów podjął własną praktykę lekarską w Paryżu przy ulicy Turbigo 18, jednak z powodu trudności finansowych zawiesił ją i od stycznia do grudnia 1877 pracował jako lekarz okrętowy na parowcu pasażerskim „Afryka” pływającym między Marsylią a Konstantynopolem. W październiku 1877 czasie jednego z pobytów w Konstantynopolu na prośbę gen. Ludwika Mierosławskiego kontaktował się z legionem polskim organizowanym w ramach armii tureckiej (toczyła się wojna turecko-rosyjska). Dzięki pomocy dr. Włodzimierza Dmochowskiego z Chartres 1 stycznia 1878 przejął po dr. Bellentenim praktykę lekarską w miejscowości Ouarville, w rolniczym regionie Beauce. Wykonywał ją przez 52 lata.