Współpracował z młodzieżową ekspozyturą Ligi czyli konspiracyjnym, paryskim kołem Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, kierowanym przez Bolesława Motza. Od 1887 był członkiem honorowym jawnego Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Studentów Polskich w Paryżu „Spójnia”. W 1889 podporządkował Lidze utworzony w 1888 przez batiniolczyków paryski, jawny Związek Narodowy Polski. Kierując paryskim komitetem Ligi oddalał się jednak coraz bardziej od linii politycznej Miłkowskiego i Balickiego, którzy byli niechętni ideom socjalistycznym. Stworzony przez Gierszyńskiego układ organizacji emigracyjnych uległ rozpadowi na skutek konfliktów między paryskimi działaczami oraz przekształcenia przez działaczy w kraju z Romanem Dmowskim na czele Ligi Polskiej w Ligę Narodową w 1893. Działalność w Związku Wychodźstwa Polskiego Zrezygnowawszy w 1891 z aktywnej działalności w Związku Narodowym Polskim uległ namowom Miłkowskiego i wstąpił do Związku Wychodźstwa Polskiego, utworzonego w Zurychu w maju 1891, który zrzeszał instytucje i organizacje emigracyjne w różnych krajach. 25 grudnia 1891 został wiceprezesem Komisji Nadzorczej Skarbu Narodowego, z którego rodków od 1895 wspierano działalność w kraju Ligi Narodowej.