wtedy następuje częściowa "konwersja" zapisów historycznych i niegdyś powszechnego używania tego języka na tablice dwujęzyczne. Trudno obecnie przewidywać, czy miejscowa kultura osiągnie ten etap, zwiększający jej prestiż i zarazem szanse przetrwania, czy zniknie "w skróconym cyklu", tj. bez wspomnianej konwersji na atrakcję turystyczną i na trwały (bo oficjalny) element miejscowej tożsamościPo negacji tego, co dawne, „przeżyte” (nawet z mocą wsteczną, czego przejawy to m.in. wymazanie nazwy Dubrowa z oficjalnej historii gminy i zastępowanie jej - pod tą samą datą 1558 r. - nazwą Dąbrowa), a zarazem po osiągnięciu wyłączności standaryzowanej „ogólnopolszczyzny” w życiu społecznym, powinno nastąpić częściowe cofnięcie tego ruchu (według modelu Hegla - synteza, połączenie dawnego z nowym, choćby symboliczne), niczym akt łaski in extremis wobec lokalnej kultury (baumanowska płynna nowoczesność, kulturowy pluralizm). Niestety, podobne postulaty na Białostocczyźnie spotykają się zwykle (inaczej niż gdzie indziej w Polsce) z tzw. paniką moralną, trudną do przezwyciężenia w rzeczowej dyskusji;