Odbiór Krytyczny thumb|left|Krytycy muzyczni wyróżniali w swoich ocenach harmonie wokalne Staleya i Cantrella (na zdj. w 1992) w utworze Ned Raggett z AllMusic oceniał, że choć to „«Rooster» był swego rodzaju mocną balladą (ang. power ballad), która najbardziej wyróżniała się na płycie Dirt , to «Down in a Hole» niewiele jej ustępował, pokazując Alice in Chains w jej fascynującym, częściowo akustycznym trybie”. Autor podkreślał, że efekt końcowy wydaje się przedstawiać portret „zrujnowanego człowieka szukającego ukojenia”. Ric Albano z brytyjskiego czasopisma „Classic Rock” zróżnicowane partie gitar określał mianem „unikatowych” i porównywał ich brzmienie do lat 80. Jeff Gilbert „Down in a Hole” charakteryzował na łamach branżowego „Guitar World” jako „zręczny i wrażliwy”. Ze względu na akustyczne momenty, przyrównywał go do materiału z minialbumu Sap (1992). Paul Beauchemin z tego samego miesięcznika lirykę oraz nastrój uważał za „najbardziej ponury portret ludzkości umieszczony kiedykolwiek w piosence”.