Wojna domowa w Dżibuti – konflikt zbrojny toczony w latach 1991–1994 między rządzącą partią – Ludowym Zgromadzeniem na rzecz Postępu (RPP), a opozycją – Frontem Przywrócenia Jedności i Demokracji (FRUD).

Tło 27 czerwca 1977 roku Dżibuti, dotychczas kolonia francuska, proklamowało niepodległość. Nowe niepodległe państwo zostało członkiem ONZ, OJA i Ligi Państw Arabskich.

Na czele młodej Republiki Dżibuti jako prezydent stanął przywódca Afrykańskiej Ligi Ludowej na Rzecz Niepodległości Hasan Guled Aptidon. Od tego czasu w kraju trwał konflikt rywalizujących ze sobą ugrupowań politycznych, z jednej strony opozycji zjednoczonej we Froncie na rzecz Przywrócenia Jedności i Demokracji w skrócie: FRUD, złożonego głównie z członków plemienia Afarów, z drugiej sił popierających rząd – Issów. Afarowie, którzy dominowali w instytucjach publicznych w czasach kolonialnych, zarzucali liczniejszym Issom dyskryminację w życiu publicznym w niepodległym już państwie.

W 1981 Hasan Guled Aptidon uzyskał reelekcję. Prezydent wprowadził w kraju rządy dyktatorskie, a jego partia, Ludowe Zgromadzenie na rzecz Postępu (RPP), stała się jedynym legalnym ugrupowaniem. W 1987 Aptidon został wybrany po raz trzeci na urząd prezydenta.