Trzecią grupę, Kokoku Heiki Gō 3 miały stanowić dopiero planowane samoloty, których jedynym przeznaczeniem miały być misje samobójcze. Były to specjalnie do tego celu przeznaczone maszyny określane mianem Tokubetsu Kogeki-tai (specjalne samoloty uderzeniowe), charakteryzujące się uproszczoną konstrukcją, łatwością pilotażu i budowy umożliwiającą masową produkcję. Przykładem takich maszyn są Nakajima Ki-115 oraz Kawanishi Baika.
Projekt Prace nad specjalnym samolotem uderzeniowym z silnikiem pulsacyjnym początkowo prowadziły niezależnie od siebie dwa ośrodki. Projekt profesorów Ichirō Tani i Taichirō Ogawa z Instytutu Lotniczego na Cesarskim Uniwersytecie Tokijskim oraz Pierwszy Arsenał Lotniczo-Techniczny Lotnictwa Marynarki (第一海軍航空技術廠, Dai-Ichi Kaigun Koku Gijutsu-Sho znanym pod skrótowym określeniem Kugisho) w Yokosuka.
W obu ośrodkach podstawą przyszłej konstrukcji była dokumentacja techniczna niemieckiego pocisku V-1, jego wersji pilotowanej Fi 103R oraz plany myśliwca Heinkel He 162. Niewielka część dokumentacji technicznej wymienionych maszyn została przywieziona do Tokio na pokładzie samolotu przez komandora Eiichi Iwaya. Zdecydowana większość planów, dokumentów i części pozyskanych przez Japonię z Niemiec zatonęła na pokładach dwóch okrętów podwodnych I-8 oraz I-29.