Prezydent w takim systemie zazwyczaj określa główne kierunki polityki (np. zagranicznej lub obronnej), jest zwierzchnikiem sił zbrojnych, powołuje i odwołuje premiera, a na jego wniosek poszczególnych ministrów. W określonych sytuacjach konstytucyjnych ma prawo rozwiązać parlament lub wydawać dekrety z mocą ustawy.
.
Ryzyko autorytaryzacji i systemy superprezydenckie Mimo że system semiprezydencki w swoich założeniach mieści się w kanonie rozwiązań demokratycznych, niesie ze sobą istotne ryzyko modyfikacji w kierunku autorytarnym. Głównymi zagrożeniami związanymi z tym modelem są nadmierna koncentracja władzy w rękach głowy państwa oraz osłabienie systemu partyjnego i parlamentarnego, co w praktyce prowadzi do autorytaryzacji życia politycznego.
Współczesne analizy ustrojowe wskazują, że systemy rządów wielu państw (występujących m.in. na obszarze byłego ZSRR, w Ameryce Łacińskiej czy Afryce), klasyfikowane potocznie jako „prezydenckie” lub „półprezydenckie”, w rzeczywistości wykraczają poza ramy demokratycznych systemów rządów. Nazywanie ich systemami „prezydenckimi” jest głęboko błędne – klasyczny system prezydencki (oparty na wzorcu amerykańskim) charakteryzuje się bowiem jednoosobową egzekutywą oraz ścisłym rozdzieleniem władzy ustawodawczej od wykonawczej.