Na samym tylko Pawiaku osadzono od 350 do 450 osób. „Starzy” więźniowie odnotowali wówczas, iż nowo przybyłych nie zarejestrowano w więziennej ewidencji. Ponadto nie zastosowano wobec nich normalnej procedury, na którą składało się m.in. skierowanie do łaźni, czy oddanie prywatnych przedmiotów do depozytu. Zamiast tego nowych więźniów skierowano do specjalnych cel oznaczonych napisem Aktion (pol. „Akcja”). Dotychczas na Pawiaku traktowano w ten sposób wyłącznie schwytanych po „aryjskiej stronie” Żydów, których po krótkim pobycie w więzieniu rozstrzeliwano w trybie doraźnym. Przez kilka następnych dni wachmani z załogi Pawiaka brutalnie znęcali się nad przywiezionymi z łapanek więźniami. Doszło do kilku zabójstw.
Odtąd łapanki były przeprowadzane przez Niemców niemal codziennie – nierzadko kilka razy w ciągu jednego dnia, w różnych punktach miasta. W łapankach uczestniczyli funkcjonariusze Gestapo i policji niemieckiej, członkowie Waffen-SS, a czasami także żołnierze Wehrmachtu i Luftwaffe oraz niemiecka młodzież z Hitlerjugend. Zazwyczaj niemieckie kordony zamykały dla ruchu większy odcinek ulicy lub nawet całe kwartały, po czym obława metodycznie wyłapywała wszystkich polskich mężczyzn przebywających akurat na ulicach, w sklepach, w kawiarniach lub w zatrzymanych tramwajach.