Wilgoć z mgieł zaopatruje te lasy w wodę będącą ekwiwalentem od kilkudziesięciu do 1990 mm opadów rocznie (opady wynoszą tu od 500 do 6000 mm, miejscami nawet do 10 000 mm).
Ze względu na zmieniające się wraz z wysokością warunki lasy te dzielone są na: lasy górskie mgliste w niższych położeniach (lower montane cloud forest – LMCF) – z drzewami jeszcze stosunkowo wysokimi, lasy górskie mgliste w wyższych położeniach (upper montane cloud forest – UMCF) – z drzewami o pośrednich rozmiarach, subalpejskie lasy mgliste (subalpine cloud forest – SACF) i „elfie” lasy mgielne (“elfin” cloud forest – ECF) – z drzewami karłowymi (zwykle tylko do 1,5 m wysokości), nad którymi występują już tylko formacje nieleśne.
Szata roślinna thumb|Epifity lasu mglistego w Kostaryce thumb|Mszysty „elfi” las mglisty na Kemiri na Sumatrze Lasy mgliste przy stosunkowo niewielkim udziale powierzchniowym wyróżniają się specyficzną florą i bardzo dużym wskaźnikiem endemizmu, tj. udziału w niej endemitów – gatunków niespotykanych nigdzie indziej. W Meksyku formacja ta zasiedlana jest przez ok. 2500–3000 gatunków stanowiących 10–12% flory tego kraju. We florze poszczególnych kompleksów tych lasów udział endemitów wynosi zwykle od 10 do 24% (w Meksyku sięga 30%).