Zamiast niego wykorzystuje programowe wskazówki dotyczące rozgałęzień (branch hints); bez takiej wskazówki przyjmowane jest wykonanie kolejnej instrukcji w ciągu.
PPE, SPE, kontroler pamięci oraz interfejsy wejścia-wyjścia są połączone magistralą EIB (Element Interconnect Bus). Jej teoretyczna maksymalna przepustowość agregowana wynosi 204,8 GB/s.
Nietypowa budowa Cella wymagała innego podejścia do programowania niż w przypadku typowych procesorów komputerów osobistych. Kod i dane wykonywane przez SPE muszą mieścić się w ich pamięci lokalnej lub być jawnie przesyłane pomiędzy pamięcią główną i lokalną przez DMA, dlatego efektywne wykorzystanie wielu SPE wymaga odpowiedniego podziału zadań i zarządzania transferami. IBM rozwijał narzędzia mające ułatwić wykorzystanie tej architektury, w tym eksperymentalny kompilator określany jako Octopiler, przeznaczony między innymi do automatycznej wektoryzacji i rozdzielania pracy pomiędzy PPE i SPE.
Procesor graficzny Za generowanie grafiki odpowiada procesor graficzny RSX Reality Synthesizer opracowany przez Nvidię i Sony. Jest to układ wywodzący się z rodziny GeForce 7, blisko spokrewniony z G70 zastosowanym w GeForce 7800 GTX, ale zmodyfikowany między innymi pod kątem komunikacji z Cellem poprzez dedykowany interfejs FlexIO i możliwości korzystania z pamięci systemowej XDR. Pierwotna wersja miała około 300 mln tranzystorów.