Niemcy, którzy stanęli naprzeciwko VII Korpusu, byli zbieraniną niedobitków z różnych dywizji, rozbitych po walkach z amerykańskimi wojskami desantowymi trwających od pierwszego dnia inwazji. Żadna z silnych jeszcze niemieckich jednostek zmotoryzowanych lub pancernych nie mogła być przerzucona na tę część frontu z powodu zagrożenia ofensywą wojsk anglo-kanadyjskich w pobliżu miasta Caen we wschodniej Normandii. Uzupełnienia piechoty nadchodziły bardzo wolno, a zatopienie doliny Douve działało teraz przeciwko Niemcom, ponieważ zabezpieczało południową flankę wojsk alianckich.
Po 16 czerwca nie było już żadnych naturalnych przeszkód dla amerykańskich jednostek na drodze do Charbourga. U obrońców pojawiał się chaos. Dowódca wojsk niemieckich w Normandii, feldmarsz. Erwin Rommel chciał wycofać swoje oddziały do fortyfikacji Wału Atlantyckiego, gdzie mogłyby bronić się przez długi czas. Jednak Adolf Hitler wydający rozkazy z kwatery w Wilczym Szańcu domagał się utrzymania linii, choć groziło to katastrofą.