W czerwcu 1918 roku „Tucker” dołączył do sił eskortowych bazujących w Breście we Francji. 1 sierpnia, podczas rejsu na spotkanie nadpływającego konwoju, okręt otrzymał informację, że francuski krążownik „Dupetit-Thuoars” został storpedowany i zatopiony przez niemiecki okręt podwodny. Amerykański niszczyciel wkrótce pojawił się na miejscu zdarzenia i pomagał ratować rozbitków z wód Zatoki Biskajskiej. Wysiłki załogi „Tucker” i pięciu innych amerykańskich niszczycieli, które także były obecne w tym rejonie, zostały nagrodzone pochwałą ze strony Préfet Maritime, w imieniu francuskiego ministerstwa do spraw morskich.
8 sierpnia, dzień po akcji ratunkowej, załoga niszczyciela zobaczyła U-boota i zaatakowała go, zrzucając bomby głębinowe. Brytyjska Admiralicja uznała to za „prawdopodobne zatopienie”. Późniejsze próby potwierdzenia tego zatopienia nie dały rozstrzygającego wyniku. 11 listopada 1918 roku podpisano zawieszenie broni i walki zostały wstrzymane.
Okres powojenny Podczas wycofywania sił amerykańskich z Europy „Tucker” przewoził pasażerów i pocztę pomiędzy portami francuskimi i brytyjskimi.