W drugiej połowie VII i w całym VIII wieku państwo tybetańskie osiągnęło swój największy terytorialny zasięg oraz największe znaczenie polityczneJosef Kolmaš Panoráma biologické a sociokulturní antropologie: modulové učební texty pro studenty antropologie a „příbuzných” oborů. 11, Tibet z antropologické perspektivy; Nadace Universitas Masarykiana, Brno, 2002. Od połowy IX wieku oraz przez kolejne 400 lat, władza centralna w Lhasie była znacznie osłabiona, a na terenie kraju znajdowało się raz mniej, raz więcej silnych i samodzielnych organizmów państwowych. W XIII wieku Tybet był pod znacznym wpływem imperium mongolskiego, co zbiegło się w czasie z umocnieniem wpływów szkoły sakja. Od XVI wieku z kolei do głosu doszła szkoła gelug i jej najwyżsi inkarnowani lamowie – dalajlamowie, którzy – począwszy od V Dalajlamy (Ngałang Lobsang Gjaco (1617–1682)) – stali się także świeckimi władcami Tybetu.