Siedmiu niebiańskich królów Według tybetańskiej legendy, od początku świata aż do VI wieku na tronie Tybetu zasiadło 27 królów. Pierwszy z nich, Niatri Tenpo, miał zstąpić z nieba po linie zwanej dmu (symbolizującej oś świata – axis mundi)Jarred James Breaux Shamanism in Tibet: Transfering the Axis Mundi, PDF. Podobnie czyniło też następnych sześciu królów. Gdy syn każdego z nich osiągnął dorosłość, każdy z królów wznosił się na tej linie do niebios, a syn zajmował jego miejsceGeoffrey Samuel, Civilized Shamans: Buddhism in Tibetan Societies, Smithsonian Institution Press, Washington 1993. Jednak ósmy król, Drigum Cenpo, wdał się w kłótnie klanowe i podczas pojedynku ze swoim sługą Longamem lina została przecięta, a król zmarł. Od tej pory królowie umierali jak zwykli ludzie i w ten sposób skończył się złoty wiek Tybetu.
Według tradycji to właśnie król Niatri Cenpo zbudował twierdzę Jumbulagang nad Brahmaputrą, która na następne stulecia stała się siedzibą królów Tybetu. Przypisuje się mu zjednoczenie plemion tybetańskich. Nie ustalono jednak żadnych dat dotyczących jego życia i panowania, choć przyjmuje się III wiek p.n.e.