Okres rządów tych dwóch królów charakteryzuje się wielkim postępem technologicznym i zmianami społeczno-politycznymi. Po nich rządziło „sześciu królów leg” (tzn. „dobrych”), „ośmiu królów de” (tzn. „skarb”) i „pięciu królów can” (tzn. „silnych”). Tych 19 władców panowało prawdopodobnie między I a V wiekiem. W tym czasie Tybetańczycy udoskonalili rolnictwo, zbudowali potężne twierdze na przełęczach, a ich kultura stawała się coraz bardziej różnorodna. O nich samych wiadomo jednak niewiele, często tylko ich imiona, ewentualnie imiona ich żon i dzieci.
Według tradycji 28. królem Tybetu był Thothori Niantsen. Podczas jego panowania Tybet wszedł w pierwsze kontakty z buddyzmem. Tradycja buddyjska mówi, że gdy król przebywał w Jumbulagang, otrzymał kosz z tekstami buddyjskimi, napisanymi w sanskrycie. Pomimo tego, że władca nie znał sanskrytu, powiedział swoim ministrom, że teksty zostały zesłane z nieba. Dopiero po jego śmierci oraz po upływie panowania trzech następnych królów król Tybetu przeczytał teksty ze zrozumieniem. Po Thothori Niantsenie władzę obejmowali: jego syn Trinjen Zungtsen, potem Drongnjen Deu, Tagbu Niasig i Namri Lontsen. Temu ostatniemu udało się zjednoczyć skłócone plemiona tybetańskie i ustanowić nad nimi jedną władzę.