Od 1988 do 1991 kierował Zakładem Chemii Krzemianów AGH, który sam zorganizował. W tym samym czasie był też zastępcą dyrektora Instytutu Inżynierii Materiałowej. W latach 1990–1993 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Materiałowej, w 1992 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1993 otrzymał tytuł profesora nauk chemicznych. W latach 1991–1993 ponownie był kierownikiem Zakładu Chemii Krzemianów, następnie do 1996 i ponownie od 2000 do 2012 zajmował stanowisko kierownika powstałej na bazie tego zakładu Katedry Chemii Krzemianów i Związków Wielkocząsteczkowych. W latach 1993–1998 pełnił funkcję rektora AGH (wybierany w 1993 i 1996). Był także pracownikiem Środowiskowego Laboratorium Analiz Fizykochemicznych i Badań Strukturalnych na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W 1986 zasiadł w Komisji Nauk Ceramicznych Polskiej Akademii Nauk, a w 1994 w Komisji Chemii PAN. Pełnił też funkcję wiceprzewodniczącego Kolegium Rektorów Szkół Wyższych Krakowa w latach 1993–1997. Opublikował około 100 prac naukowych z dziedziny fizykochemii krzemianów i spektroskopii oscylacyjnej.