W strofie trzeciej (wiersze 7-9) Mesjasz ogłasza buntownikom postanowienie Jahwe. Nawiązuje ono do przymierza (hebr. berit) zawartego przez Jahwe z Dawidem i jego potomkami, zgodnie z nim mieli oni sprawować wieczne rządy nad Izraelem. Mesjasz dostał obietnicę posiadania wszystkich narodów Ziemi.
Mesjasz ogłasza postanowienie jako syn Jahwe:
Końcowa strofa (wiersze 10-12) zawiera upomnienie wobec królów i sędziów Ziemitłum. Łach, op. cit., aby postępowali rozsądnie, co pozwoli uniknąć gniewu Jahwe.
Psalm kończy się nawiązaniem do Psalmu 1 – i formułą "Szczęśliwi...".
Teologia Nowy Testament stoi na stanowisku, że wzmianka o synostwie Bożym Mesjasza (wiersz 7) spełniła się w Jezusie, który był jednorodzonym Synem Boga. W Dziejach Apostolskich do niego odnosi się bunt wszystkich mocy tego świata, które (według 1 Listu do Koryntian) pozornie zwyciężyły, ale ostatecznie przegrały. Pomazaniec, który pokona wszystkich nieprzyjaciół i stanie się królem królów i panem panów, jest z kolei przedstawiony w Apokalipsie św. Jana.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
w Biblii Tysiąclecia Egzegeza i przekłady angielskie w NetBible
Kategoria:Psalmy