Jego osiągi nie uległy jednak znacznej poprawie w stosunku do Fokkera D.II, a zastosowany silnik był zawodny, więc typ ten został w jednostkach bojowych szybko zastąpiony przez lepsze myśliwce Halberstadt D.II i Albatros D.II i ich wersje. Niemniej, na Fokkerach D.III latało przez krótki okres i odnosiło zwycięstwa wielu znanych lotników, jak Ernst Udet i Oswald Boelcke, latał na nim także Manfred von Richthofen.
W 1917 roku pozostałe myśliwce skierowano do szkolenia, a 10 sztuk sprzedano w październiku 1917 roku Holandii, gdzie służyły do 1921 roku.
Opis konstrukcji Samolot Fokker D.III był jednomiejscowym samolotem myśliwskim, dwupłatem o konstrukcji mieszanej, przeważnie drewnianej. Kadłub stanowiła kratownica spawana z rur stalowych, usztywnianych drutami, obciągnięta płótnem, o pionowych bokach i klinowato schodzących się w stronę ogona płaszczyznach górnej i dolnej (jak w poprzednikach: D.II i E.I–IV). Skrzydła dwudźwigarowe, bez wzniosu, o równej rozpiętości i kształcie trapezowym. Komora płatów z dwoma parami rozpórek po każdej ze stron, usztywniona drutami, górny płat nieco wysunięty do przodu. Skrzydła bez lotek, ze skręcanymi elastycznymi końcówkami. Usterzenie płytowe, bez stateczników – ster kierunku w kształcie przecinka, stery wysokości o kształcie trapezowym (podobne, jak w poprzednich myśliwcach Fokkera).