W 1987 został członkiem, a następnie rzecznikiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS. Współpracował także z Archiwum Solidarności. 14 listopada 1987 był jednym z sygnatariuszy Ruchu Polityki Realnej, przekształconego następnie w Unię Polityki Realnej. W 1989 był przedstawicielem na Zachodzie Grupy Politycznej „Samostanowienie”, wchodzącej w skład Porozumienia Partii i Organizacji Niepodległościowych. W październiku 1989 współtworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe. Od 1991 do 1993 był rzecznikiem i członkiem zarządu głównego tej partii.
W wyborach parlamentarnych w 1991, otrzymawszy 12 199 głosów został wybrany w okręgu wrocławskim posłem na Sejm I kadencji z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 1991 do 1993 był wiceprzewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu. Od czerwca do września 1993 sprawował funkcję wiceministra kultury w rządzie Hanny Suchockiej. W wyborach w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego „Ojczyzna”. W listopadzie 1993 został wiceprezesem ZChN. Po rezygnacji Wiesława Chrzanowskiego, w październiku 1994 zastąpił go na czele partii, a w marcu 1995 został formalnie wybrany na prezesa ZChN. Funkcję tę pełnił do lutego 1996.