Od listopada 1994 zabiegał o powołanie „wielkiej prawicowej konfederacji”, złożonej z Porozumienia 11 Listopada i Przymierza dla Polski, na potrzeby kampanii do wyborów prezydenckich z 1995. W marcu 1996 wziął udział w konferencji zwołanej pod hasłem zjednoczenia centroprawicowej opozycji wobec rządów Sojuszu Lewicy Demokratycznej przez prokapitalistycznych lobbystów z Grupy Windsor oraz prawe skrzydło Unii Wolności z Bronisławem Komorowskim, Janem Rokitą i Donaldem Tuskiem. Po ustąpieniu z funkcji prezesa ZChN został członkiem rady naczelnej partii, a od 1998 do 2000 przewodniczył temu gremium. mały|left|Bronisław Geremek, Jerzy Buzek i Ryszard Czarnecki w 1997 W wyborach parlamentarnych w 1997, uzyskując 37 001 głosów., zdobył mandat poselski z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Od 17 października 1997 do 27 lipca 1998 był przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej (w randze ministra). Od 27 lipca 1998 do 26 marca 1999 pełnił urząd ministra-członka Rady Ministrów w rządzie Jerzego Buzka. Po odejściu z rządu przewodniczył sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą oraz był wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej Prawa Europejskiego.