Nabywca kodeksu jest nieznany. Kodeks znalazł się później wśród zbiorów Biblioteki Załuskich. W 1794 lub 1795 roku rękopis kodeksu został ukradziony przez Rosjan i na polecenie carycy Katarzyny II wywieziony do Petersburga. Został skatalogowany przez rosyjskiego bibliotekarza Piotra Dubrowskiego i od 1805 roku przechowywany jest w Imperialnej Bibliotece Publicznej w Petersburgu (dzisiaj Rosyjska Biblioteka Narodowa), pod numerem katalogowym Gr. 72.
Rękopis był badany przez paleografa Eduarda de Muralt (wraz z kodeksami: 565-566, 568, 570-572, 574, 575, 1567 – według numeracji Gregory-Aland), który sporządził pierwszy jego opis, jednak bez cytowania jakichkolwiek jego wariantów tekstowych i bez oceny jego tekstu. W 1966 roku rękopis był bardziej szczegółowo badany przez Kurta Treua, na potrzeby krytyki tekstu Nowego Testamentu.
Rękopis umieszczony został na liście rękopisów Nowego Testamentu Scrivenera pod numerem 475, Gregory nadał mu numer 569.
W krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu jest rzadko cytowany. Był cytowany w UBS3, UBS4 nie cytuje go.