Tarcie to powoduje powolne zużywanie materiału rowka oraz wywołuje zakłócenie sygnału użytecznego tzw. granie igły.
Duże znaczenie dla wierności odtwarzanego dźwięku ma jakość igły, wkładki i przewodów prowadzących sygnał do wzmacniacza sygnału elektrycznego.
Igły i wkładki gramofonowe thumb|Igła na płycie thumb|Wkładka gramofonowa typu MM, średniej klasy z wymienną igłą Igła, umieszczona w rowku płyty, wprawiana jest w ruch boczny przez nierównomierności rowka w obracającej się płycie. Kształt tych nierównomierności jest taki, że drgania igły odtwarzają sygnał akustyczny zapisany na płycie. Drgania te przenoszone są na wkładkę gramofonową, która zamienia drgania igły na sygnał elektryczny. W najstarszych gramofonach igła była stalowa, później zaczęto stosować igły szlifowane z szafiru. Ostrze igły szlifowane było tak, by promień jego krzywizny wynosił sześć tysięczne cala (0,006”, tj. 150 µm) dla płyt starszych (ebonitowych, tzw. „normalnorowkowych”, odtwarzanych z prędkością 78 obr./min) albo 0,003” (75 µm) dla płyt nowszych (winylowych), tzw. „drobnorowkowych”. Aż do lat 70 XX w. spotykane były gramofony, w których instalowano wkładki z igłami obu rodzajów, co umożliwiało odtwarzanie wszystkich spotykanych na rynku oraz zachowanych w archiwach płyt.