Wszystkie te miejsca, w których synonim Bożego imienia jest przypisany wprost Chrystusowi wskazują na całkowite bycie Jezusa jedno z Bogiem, na to, że jest On równy Bogu Ojcu w istocie i działaniu.

Psalm 110 w interpretacji nowo testamentalnej Sam Jezus, komentując Psalm 110,1, chciał by ten tekst rozumiano w odniesieniu do Jego Osoby, że chociaż był synem Dawida, był od niego kimś wyższym i istniał przed nim (Mt 22,43nn; por. Łk 1,43; 2,11). Podobnie ten psalm wyjaśniał św. Piotr w swym nauczaniu w dniu Pięćdziesiątnicy:

Zbawcze znaczenie tytułu Pan w wyznaniu Tomasza Wyznanie Tomasza o Jezusie jako Panu: „Pan mój i Bóg mój!” zostało umieszczone na końcu Ewangelii św. Jana i opatrzone komentarzem mówiącym o celu jej napisania: „Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego”. Według zamierzenia ewangelisty Jana, opowiedzenie o tym spotkaniu ze Zmartwychwstałym miało ukazać, że wiara chrześcijańska w Syna Bożego zawiera w sobie wiarę w boskość Jezusa. Przesłanie to jest wyrażone także na początku Ewangelii: „Bogiem było Słowo” (J 1,1) spinając jakby klamrą cały tekstPor. Rudolf Schnackenburg, Das Johannesevangelium, tom 3, Fryburg Bryzgowijski: 1992, wyd. 7, s. 397.. W słowach Tomasza, tytuł Pan został połączony z tytułem Bóg.