Młodość w opowiadaniu ukazana jest jako czas intensywnych przeżyć, który z perspektywy lat zostaje wyidealizowany i zniekształcony przez pamięć. Powrót Wiktora do Wilka uświadamia mu, że nie da się odtworzyć dawnych emocji ani relacji, a przeszłość jest jedynie konstruktem umysłu. Bohater dostrzega nieuchronność przemijania, zmieniło się zarówno otoczenie, jak i on sam, a utraconych szans nie można odzyskać. Motyw śmierci podkreśla kruchość życia i pamięci, ukazując zarówno fizyczny koniec istnienia, jak i zanik uczuć oraz dawnych doświadczeń.
Okoliczności powstania utworu Pomysł na opowiadanie i pierwsze szkice powstały w willi „Atma” w Zakopanem. W kwietniu 1934 roku Iwaszkiewicz wyjechał na Sycylię, aby spotkać się z malarzem Józefem Rajnfeldem. 11 kwietnia zameldował się w hotelu Grand Hotel Des Ètrangers w Syrakuzach. W tym samym miejscu francuski pisarz André Gide pracował nad i . Rajnfeld przesłał mu telegram z prośbą o pieniądze na podróż. Z powodu chłodnej pogody, od 11 do 15 kwietnia, pisarz spędził większość czasu w hotelu, gdzie pisał Panny z Wilka. Po spotkaniu się z Rajnfeldem wrócił do Warszawy 21 kwietnia. Utwór ukończył 16 września, po powrocie do domu w Stawisku. W rękopisie utworu autor zamieścił rysunek przedstawiający plan dworu w Wilku.