Jedynie Neue Freie Presse przyniosła następnego dnia po premierze ostrą krytykę partytury, zarzucając jej jednostajność i prymitywizm i wyrzekając na tęsknie brzmiące skrzypce, łkające flety, wszystkie te dobrze znane elementy Lehárowskiej instrumentacji.
Większość recenzji była jednak życzliwa. Wysoko oceniono pieśń Pala Co mnie obchodzą ludzie z I aktu, miłosny duet Małgosi i Sandora: Taki jestem zakochany, o Małgosiu ma!, wreszcie efektowną pieśń Wilmy o zdobywaniu mężczyzn zapachem perfum. Podkreślano, że postaci Pala i Małgosi należą do najbardziej ludzkich i wzruszających w całym dotychczasowym dorobku Lehára.
Publiczność mimo niesprzyjających wojennych warunków nie zawodziła. Chociaż teatry, ze względów oszczędnościowych przez dwa dni w tygodniu były zamknięte, chociaż obowiązywał nakaz wstawiania do repertuaru okolicznościowych przedstawień dla robotników, nie chodziły tramwaje, a teatry często były nie dogrzane, Skowronek do końca sezonu 1918/1919 uzyskał 380 przedstawień.
W Polsce Skowronek był wystawiany kilkakrotnie. W jego pierwszej inscenizacji w 1920 w roli Małgosi wystąpiła Mieczysława Ćwiklińska, Sandora grał Bolesław Mierzejewski, dziadka – Józef Redo, a Lajosa – Ludwik Sempoliński. W 1939 rolę Małgosi śpiewała Lucyna Szczepańska.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Pieśń Pala "Co mnie obchodzą ludzie" (Paweł Żurawlenko - archiw.nagranie,1938 r. -w jęz.ros.)
Kategoria:Operetki Franza Lehára