zbyt wiele plotek krąży na temat jej romansu z księciem. Bella się broni. Krążą przecież również plotki o romansie księżnej z Paganinim, a to przecież nieprawda, bo on kocha ją – Bellę, na dowód czego pokazuje partyturę z dedykacją. Księżna postanawia się zemścić. Wydaje generałowi Houdeville polecenie, by aresztował Paganiniego bezpośrednio po koncercie.
Paganini gra tego wieczoru fenomenalnie. Mimo tego, a może dlatego, że Bella uprzedziła go o grożącym niebezpieczeństwie. Wygrywa. Po skończonym koncercie, gdy podchodzi do niego Houdeville z żołnierzami, Anna Eliza odgradza go od nich mówiąc: Paganini, grał pan piękniej niż kiedykolwiek! Proszę podać mi ramię!.
Akt III thumb|300px|Anna Eliza śpiewa piosenkę przemytnikom Do oberży "Pod zardzewiałą podkową", gdzie gromadzą się przemytnicy, trafiają nocą Paganini i Bartucci. Chcą przeprawić się przez granice. Paganini dosyć ma już dworskich intryg i plotek, a nawet miłości. Uciekł, bo przypomniał sobie, co jest winien sztuce. Jego śladem trafiają do oberży Bella i Pimpinelli. Bella chce mu towarzyszyć w dalszej podróży, a przede wszystkim kochać go. Paganini bierze ją w ramiona, ale zdaje sobie sprawę, że przy jej boku zapomniałby o sztuce, a tego mu nie wolno. Kojarzy więc primadonnę z uszczęśliwionym Pimpinellim.