Wieniawa (Bawola Głowa, Bawół, Bavolina Caput, Caput Bawola, Caput Bubalum, Pierstynia, Ząbrza Głowa, Zubrza Głowa) – polski herb szlachecki pochodzenia morawskiego, noszący zawołanie Wieniawa. Przekazy legendarne umieszczają początki tego herbu w XI wieku, jednakże najstarsza znana pieczęć z tym herbem pochodzi z 1382 roku. Był najbardziej rozpowszechniony na ziemi poznańskiej, łęczyckiej, sieradzkiej, lubelskiej i sandomierskiej oraz w księstwie oświęcimskimNazwy oboczne, zawołania i występowanie za: .
Spośród ponad 200 rodów używających Wieniawy największe znaczenie uzyskali: Broniszowie, Długoszowie, Leszczyńscy, Zubrzyccy, a na Litwie Białozorowie i Jundziłłowie.
Opis herbu Oto opis współczesny, stworzony z uwzględnieniem zasad blazonowania zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:
W polu złotym żubrza głowa czarna z kołem złotym w nozdrzach.
Klejnot: pół ukoronowanego lwa złotego z szablą w prawej łapie..
Labry: Czarne, podbite złotem.
Historia
Opisy historyczne Jan Długosz, w swoich Klejnotach pisze: co tłumaczy się na:
Bartosz Paprocki w Herbach rycerstwa polskiego podaje opis jako:
oraz:
Opis podany przez Kaspra Niesieckiego jest o wiele bardziej drobiazgowyKasper Niesiecki, Herbarz, t. IX, s. 301–302.:
a później o klejnocie: