W 1890 r. pałac nabył książę Adolf zu Schaumburg-Lippe (1859–1916), syn panującego księcia Adolfa I Jerzego. W tym samym roku książę Adolf ożenił się z księżniczką Wiktorią (1866–1929), córką cesarza Fryderyka III, młodszą siostrą późniejszego cesarza Wilhelma II. Małżeństwo to było bezdzietne. Po podróży poślubnej, para książęca wprowadziła się do pałacu i w 1894 rozbudowała go dodając dwa skrzydła od strony północnej i od wschodu. Pałac został też wyposażony w cenne meble i dzieła sztuki.
Do I wojny światowej posiadłość stanowiła centrum życia towarzyskiego oraz imprez często z udziałem dworu cesarskiego. Z tego czasu pochodzi też nazwa pałacu. Po śmierci księcia Adolfa w 1917 pałac odziedziczyła wdowa po nim, ale do 1919 przebywali w nim angielscy i kanadyjscy żołnierze. Pod koniec 1919 księżna Wiktoria sprzedała pałac bratankowi swojego zmarłego męża Adolfowi II Schaumburg-Lippe, zapewniając sobie jednak w nim dożywotnie mieszkanie i użytkowanie.