thumb|Przebieg linii frontu podczas bitwy o Rostów thumb|Kolumna niemieckich czołgów Panzer III w Rostowie, listopad 1941 r. Bitwa o Rostów – bitwa stoczona jesienią 1941 roku w czasie niemieckiego ataku na Związek Radziecki, zakończona pierwszą porażką armii niemieckiej w starciu z Armią Czerwoną, w wyniku której odbity został Rostów nad Donem.

Bitwa składała się z trzech faz: niemieckiej azowskiej operacji ofensywnej realizowanej przez Grupę Armii Południe gen. Gerda von Rundstedta (rozpoczętej 12 września 1941 r.) radzieckiej rostowskiej operacji obronnej (5–16 listopada 1941 r.) Frontu Południowego gen. Jakowa Czeriewiczenki i rostowskiej operacji ofensywnej (27 listopada – 2 grudnia 1941 r.) przeprowadzonej przez ten sam Front.

Po przeprawieniu się przez rzekę Mius 17 listopada siły niemieckie wzięły do niewoli 10 000 żołnierzy radzieckich i 21 listopada zajęły Rostów. Sześć dni później Front Południowy, wzmocniony nowo powstałą 37 Armią, kontratakował z północy i zagroził otoczeniem nadmiernie rozproszonego niemieckiego III Korpusu Armijnego. Rundstedt nakazał odwrót z Rostowa do linii rzek Mius, aby zapobiec okrążeniu, co skłoniło Adolfa Hitlera do natychmiastowego zwolnienia go ze stanowiska. Następca Rundstedta, gen.