Los ludzi zatrzymanych w łapankach Osoby zatrzymane były umieszczane w obozach filtracyjnych, gdzie dzielono je na kategorie. Dla przykładu w Warszawie, w której łapanki zaczęto przeprowadzać od wiosny 1940, 7 lutego 1941 władze niemieckie utworzyły taki obóz przejściowy, przeznaczony specjalnie dla osób kierowanych na roboty przymusowe do Rzeszy, na ulicy Skaryszewskiej 8 na Pradze. W Łodzi złapanych ludzi umieszczano w więzieniu na Radogoszczu. Zasadnicza część osób umieszczonych w tych obozach kierowano później na przymusowe roboty do Niemiec, ale część zamykano także w więzieniach, deportowano do obozów koncentracyjnych, przetrzymywano jako zakładników lub mordowano w masowych egzekucjach podczas czystek etnicznych. Pierwsza egzekucja takich zakładników została dokonana w Bydgoszczy w dniach 9–10 września 1939.
Łapanki były również organizowane na terenach gett. Ofiary były wówczas najczęściej wywożone do ośrodków zagłady.
Łapanki stanowiły jedno z podstawowych narzędzi terroru miejskiego. W przeciwieństwie do osób zatrzymywanych w mieszkaniach, osoby zatrzymywane na ulicy nie miały okazji nawet założyć adekwatnego ubrania bądź obuwia.