Sima Xiangru (179–117 p.n.e.), znany także jako Zhangqing – chiński poeta i eseista z czasów Zachodniej dynastii Han, której był pomniejszym urzędnikiem, najznakomitszy twórca ballad fu.

Pochodził z Shu, czyli dzisiejszego Syczuanu. Początkowo pracował na dworze cesarza Jinga, ale ze względu na niechęć cesarza do poezji fu, przeniósł się na dwór króla Xianga z Liao, gdzie tworzyli też inni sławni poeci, jak Mei Cheng i Zou Yang. Po śmierci króla wrócił do Syczuanu, po drodze wikłając się w romans z młodą wdową, poetką Zhuo Wenjun. Ponieważ ojciec pani Zhuo odmówił poecie jej ręki, kochankowie uciekli do Chengdu, rodzinnego miasta Sima Xiangru. Musieli jednak wrócić do Lingqiongu (obecnie Qionglai), z którego pochodziła Zhuo, ze względu na brak środków do życia. Tam prowadzili winiarnię, wspierani też przez ojca Zhuo, który ostatecznie przełknął skandal i pogodził się z małżeństwem córki. Historia romansu Sima Xiangru i Zhao Wenjun stała się kanwą przedstawień operowych i pieśni.

Następca Han Jingdi, cesarz Wu był, w odróżnieniu od poprzednika, miłośnikiem poezji fu i odnalazł poetę, by stać się jego mecenasem. Sima otrzymał stanowisko dyplomatyczne w południowo-zachodnich Chinach, które jednak stracił na skutek oskarżeń o korupcję.