W ciągu pięciu miesięcy liczba młodych i zdrowych Żydów, przebywających w obozie pracy przymusowej w Tomaszowie, stopniała mniej więcej o jedną trzecią. 1 marca 1943 roku po przeprowadzeniu Akcji Palestyna w obozie przebywało 752 więźniów – 229 kobiet i 523 mężczyzn (w tym 27 osób młodocianych poniżej 10 lat). W marcu wywieziono grupę stu kilkunastu Żydów do pracy w zakładach zbrojeniowych w Pionkach. W maju 1943 po kolejnych akcjach eksterminacyjnych w „małym getcie” przybywało około 550 osób. Z obozu pracy udało się zbiec nielicznym odważnym i zdesperowanym osobom, między innymi Zenonowi Neumarkowi i Ignacemu Bieżyńskiemu.
Likwidacja obozu pracy przymusowej 29 maja 1943 roku do obozu pracy (niebawem obozu koncentracyjnego) w Bliżynie koło Skarżyska-Kamiennej wywieziono ok. 500 Żydów (stanowi to mniej niż połowę początkowej liczby).
Pozostawiono około 50 osób do oprzątnięcia i zlikwidowania obozu. Ostatnich 38 Żydów tomaszowskich (przetrzymywanych w tomaszowskiej dzielnicy Kaczka) wywieziono do Starachowic w dniu 5 września 1943 r.
Zobacz też Cmentarz żydowski w Tomaszowie Mazowieckim