Melecjanie – sekta chrześcijańska ukształtowana w wyniku schizmy, jaka nastąpiła w Kościele w początkach IV w. w wyniku działalności Melecjusza, biskupa Lykopolis w Egipcie. Powstanie melecjan nie miało początkowo charakteru doktrynalnego, lecz tylko dyscyplinarny.
Przyczyny schizmy W okresie tzw. Wielkich Prześladowań za rządów cesarza Dioklecjana Melecjusz ostro krytykował Piotra, biskupa Aleksandrii, za jego zachowanie w okresie represji, w tym również ucieczkę i brak opieki nad wiernymi w tym trudnym czasie. Uważał też, że Piotr wykazał nadmierną tolerancję wobec odstępców. Melecjusz zaczął wyświęcać nowych kapłanów i biskupów, chcąc zastąpić w ten sposób duchownych, którzy zostali uwięzieni lub ukrywali się. Ponieważ czynił to również tam, gdzie jego władza biskupia już nie sięgała, jego działalność była bezprawna.