Konflikt pogłębiał również fakt, iż wbrew stanowisku większości biskupów egipskich Melecjusz wykazywał surową i nieustępliwą postawę wobec tych chrześcijan, którzy w czasie prześladowań wyparli się wiary (tzw. lapsi), jednak później pokutowali i pragnęli wrócić na łono Kościoła. Sporu nie zakończyła męczeńska śmierć biskupa Piotra w 311 roku. Sami melecjanie szczycili się wytrwaniem w wierze w trakcie prześladowań i nazywali siebie Kościołem Męczenników. Melecjusz zdobył poparcie części duchowieństwa – między innymi wyświęconych przez siebie kapłanów – a wpływy sekty sięgały w pewnym okresie także poza Egipt (m.in. na tereny Palestyny).
Sobór w Nicei Gdy zakończyły się prześladowania okazało się, że Melecjusz zdobył w Egipcie wielu zwolenników, a w wielu miejscach istniały już równoległe hierarchie. Konflikt próbowano rozwiązać na soborze w Nicei w 325 roku. Postanowiono nie pozbawiać duchownych melecjańskich ich godności, lecz podporządkować ich klerowi wyświęconemu przez następców biskupa Piotra. Po śmierci biskupa niemelecjańskiego duchowny melecjański mógł zająć jego miejsce, ale wyłącznie po uzyskaniu zgody aktualnego biskupa Aleksandrii i po dodatkowych obrzędach.