Andrzej Wójcik (ur. 17 czerwca 1926 w Babicach k. Oświęcimia, zm. 9 lutego 2009 w Poznaniu) – polski filolog, profesor, wykładowca Instytutu Filologii Klasycznej UAM, badacz poezji antycznej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Władysława, urzędnika państwowego, i Marii z domu Hałacińskiej. Miał brata Bogdana. Przed II wojną światową ukończył w Gostyniu szkołę podstawową oraz rozpoczął naukę w Gimnazjum Ziemi Gostyńskiej.
Podczas okupacji niemieckiej 8 grudnia 1939 został wysiedlony do Generalnej Guberni w okolice Rawy Mazowieckiej, gdzie pracował jako robotnik rolny. W połowie 1943 przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował jako laborant w Institüt für Fleckfieber und Virusforschung. Na tajnych kompletach opanował materiał szkoły średniej.
Po wojnie kontynuował naukę w krakowskim Gimnazjum i Liceum im. Wandy i w lipcu 1945 zdał maturę. Jesienią tego roku przeniósł się do Poznania, gdzie podjął studia na Uniwersytecie Poznańskim (potem UAM) na kierunkach: filologia klasyczna oraz polonistyka. Tytuł magistra otrzymał 30 czerwca 1949 (praca Quatenus Catullus differat ab Horatio). Nauczał łaciny w Seminarium Duchownym w Gorzowie Wielkopolskim. Od 1955 lektor języków klasycznych na Studium Języków Obcych UAM. Doktorat z filologii obronił 31 maja 1962 (Kształtowanie się legendy Katona Starszego w starożytności).