Przełom XIX i XX w. Najwybitniejszym twórcą schyłku XIX w. był Juhan Liiv (1864–1913), który zyskał uznanie za swe utwory poetyckie, jak również opowiadania i nowele. Współczesnym Liivowi był Eduard Vilde (1865–1933), pisarz, który zapoczątkował realizm krytyczny w literaturze estońskiej.
Wraz z ukształtowaniem się młodoestońskiego (est. Noor-Eesti) nurtu kulturowego w 1905 do głosu doszli reprezentujący modernistyczne tendencje w sztuce poeci Gustav Suits (1883–1956), Villem Grünthal-Ridala oraz reformator estońskiego języka literackiego Johannes Aavik (1880–1973). Za najważniejszego prozaika pierwszych dziesięcioleci XX w. uważa się Oskara Lutsa (1887–1953). Innym ważnym twórcą był Friedebert Tuglas (1886–1971) i Jaan Oks (1884–1951). Poezja Ernsta Enno (1875–1934) zdobyła sobie popularność już w nowszych czasach.
Racjonalizm twórców młodoestońskich został odrzucony przez grupę twórców zjednoczonych wokół grupy literackiej Siuru (Niebieski PtakJ. Kolbuszewski, Literatura estońska, [w:] Dzieje literatur europejskich, t. 2, cz. 2, s. 404.), utworzonej w 1917 r. Wśród twórców tego kręgu znaleźli się Henrik Visnapuu (1890–1951), Marie Under (1883–1980), Johannes Semper (1892–1970) i August Gailit (1891–1960).