Relewancja jest właściwością wypowiedzi. Opiera się na korzyściach poznawczych, jakie przynosi jednostce, oraz na łatwości przetwarzania danych. Każdy komunikat eksponuje swoją relewantność, co oznacza, że mówca usiłuje przekonać adresata, iż wypowiedź jest warta jego uwagi. Sperber określa to mianem komunikatywnej zasady relewancji. Komunikat musi posiadać wystarczające efekty kognitywne, aby prośba o wysiłek ze strony adresata była uzasadniona. Z kolei zadaniem odbiorcy, który domniema o relewancji informacji, jest interpretacja, jakie efekty chciał osiągnąć mówca - Sperber nazywa to interpretacją zgodną z komunikatywną zasadą relewancji. Stanowi ona podstawę rozumienia.
Antropolog postrzega komunikację nie jako powielanie w umyśle adresata znaczenia przekazywanego przez nadawcę, lecz jako wprowadzanie przez mówcę intencjonalnych oraz mniej lub bardziej kontrolowanych modyfikacji w mentalnym krajobrazie, czy inaczej środowisku kognitywnym (cognitive environment), odbiorcy. Środowisko kognitywne to zbiór wszystkich faktów, świadomych i nieświadomych, przyjętych przez jednostkę oraz ogół wszystkiego, co może ona postrzegać, zapamiętać czy wywnioskować.