W opinii Sperbera interpretacja pragmatyczna jest metapsychologiczna, co oznacza, że tworzenie i ocena hipotez są procesami racjonalnymi, ukierunkowanymi na odczytanie intencji nadawcy na podstawie kontekstu oraz zachowania i przekonań mówcy. Odwołuje się w tym miejscu do centralnych procesów Jerry’ego A. Fodora oraz mentalizacji (tudzież czytania w umyśle), lecz uważa je za niewystarczające w procesie interpretacji pragmatycznej. Inferencja jest możliwa dzięki specjalnemu podmodułowi metakomunikacyjnemu, wywodzącemu się z modułu czytania w umyśle, w którym rozumienie inferencyjne dokonuje się dzięki relewancji. Moduł ten miał się wykształcić na drodze ewolucji.
Inferencja jest uzupełnieniem kodowania i dekodowania, mającym za zadanie ułatwienie procesu komunikacji. Implikatury są poddawane inferencji za pomocą dekodowania językowego, kontekstu oraz ogólnych oczekiwań odbiorcy co do zachowań mówcy.
Teoria relewancji Dan Sperber, wraz z Deirdre Wilson, opracował innowacyjne podejście do interpretacji językowej zwane teorią relewancji. W jej myśli procesy poznawcze są przystosowane do maksymalizacji relewancji, to znaczy do znalezienia optymalnego balansu między wysiłkami poznawczymi a efektami kognitywnymi.