W 1980 został ustanowiony kanonikiem honorowym, a w 1981 kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej łomżyńskiej.
W Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży był w latach 1973–1974 prefektem, w latach 1974–1982 ojcem duchownym, a w latach 1982–1983 rektorem. W latach 1973–1992 prowadził w nim wykłady z Pisma św. oraz lektoraty z języka włoskiego i języka francuskiego. Wykłady z Pisma św. podjął także w seminariach duchownych w Ełku w latach 1992–1998 i w Grodnie w latach 1994–1998. Był również wykładowcą w punkcie konsultacyjnym Akademii Teologii Katolickiej w Suwałkach. Zajmował stanowisko rektora Instytutu Teologicznego Diecezji Ełckiej. Był redaktorem pierwszych dziesięciu tomów czasopisma „Studia Teologiczne Białystok Drohiczyn Łomża”.
17 maja 1982 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji łomżyńskiej ze stolicą tytularną Montecorvino. Święcenia biskupie otrzymał 30 maja 1982 w katedrze św. Michała Archanioła w Łomży. Udzielił mu ich miejscowy biskup diecezjalny Mikołaj Sasinowski w asyście Tadeusza Zawistowskiego, biskupa pomocniczego łomżyńskiego, i Edwarda Ozorowskiego, biskupa pomocniczego w Białymstoku. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Spes unica (Jedyna nadzieja). W latach 1982–1992 piastował urząd wikariusza generalnego diecezji.