W 1984 został mianowany prałatem-kustoszem, a w 1987 prałatem-archidiakonem łomżyńskiej kapituły katedralnej.
25 marca 1992, w wyniku reorganizacji podziału administracyjnego Kościoła katolickiego w Polsce, został przeniesiony na urząd biskupa pomocniczego nowo utworzonej diecezji ełckiej. W diecezji sprawował urząd wikariusza generalnego, a ponadto był moderatorem wydziału katechetycznego, członkiem kolegium konsultorów i rady kapłańskiej. Pełnił funkcję moderatora II synodu plenarnego diecezji ełckiej. W 1992 został ustanowiony prepozytem kapituły katedralnej ełckiej.
16 listopada 2000 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji ełckiej. Ingres do katedry w Ełku odbył 16 grudnia 2000.
W Episkopacie Polski był przewodniczącym Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, delegatem ds. nowych ruchów katolickich, asystentem kościelnym Rady Ruchów Katolickich (przemianowaną na Ogólnopolską Radę Ruchów Katolickich), wiceprzewodniczącym Komisji ds. Powołań Kapłańskich, a także członkiem Komisji ds. Apostolstwa Świeckich, ds. Duchowieństwa, ds. Seminariów Duchownych, ds. Trzeźwości, ds. Wydawnictw Katolickich, ds. Zakonnych, uczestniczył też w spotkaniach Zespołów Biskupów Polski i Litwy ds.