„Trzynaście punktów” wprowadzano stopniowo, najważniejszym prawem był „Dekret o Związkach Religijnych i Stowarzyszeniach Religijnych w Okręgu Rzeszy Kraj Warty” z 13 września 1941 roku. Na jego mocy powstały cztery kościoły - Poznański Kościół Narodowości Niemieckiej w Kraju Warty, Łódzki (Litzmannstadt) Protestancki Kościół Niemieckiej Narodowości w Okręgu Kraju Warty, Protestancko-Luterański Kościół Niemieckiej Narodowości w Kraju Warty Zachód, i Rzymsko-Katolicki Kościół Niemieckiej Narodowości w Okręgu Rzeszy Kraj Warty.
Rabunek mienia W trakcie drugiej wojny światowej władze Kraju Warty uprawiały systematyczną politykę rabunku polskiego i żydowskiego mienia. Polacy i Żydzi nie mogli poza bardzo wąsko zdefiniowanymi wyjątkami posiadać fabryk, warsztatów, domów i ziemi. Rabunkiem fabryk i przedsiębiorstw oraz przekazywaniem ich powiernikom zajmował się poznańska i łódzka filia Urzędu Powierniczego Wschód (Haupttreuhandstelle Ost). Przez cały okres wojny dążono do wysiedlania rolników nieniemieckiej narodowości i przekazywania gospodarstw Niemcom - zarówno volksdeutschom jak i Niemcom przesiedlonym z Europy wschodniej. Kraj Warty miał się stać "spichlerzem Rzeszy".